မသိက်ိဳးကၽြံ

ေနကကဲပူ

မိုးမူထန္ၾကမ္း

ပံုေသလမ္းမွာ

အံႀကိတ္ကုန္းရုံး

တ၀ုန္း၀ုန္း နဲ ့

ဘ၀ဂ္ခ်ဳန္းခဲ ့ေသာ္လည္း ….

မီးခိုးမိုးအူ

အလံထူလြင့္

ဘူတာဆင့္ကာ

ၿမိဳ ့ႏွစ္ၿမိဳ ့ၾကား

လြန္းဆံသြားေစ

ငါ ့ဖ၀ါးေတြ ၾကိမ္းခဲ ့ေသာ္လည္း …..

လမ္းေခ်ာ္ရထား

မိုးဖြဲၾကားမွာ

ပစ္ထားၾကေတာ့မွာလား ။     ။

                                                ဍယင္ေကာက္

သံစဥ္မဲ ့သီခ်င္း

ဖမ္းဆုပ္ခ်င္ေပမယ္ ့

ကမ္းလင့္ခြင္ ့မရတဲ ့

လက္တစ္စံု ….

ေငးေမာခ်င္ေပမယ့္

ၾကည့္ခြင့္မရွိတဲ ့

မ်က္၀န္း …..

ျမတ္ႏုိးခ်င္ေပမယ္ ့

ခ်စ္ခြင္ ့မရွိတဲ ့

ႏွလံုးသား …..

ယုယခ်င္ေပမယ့္

ေထြးေပြ ့ခြင္ ့မရွိတဲ ့

ရင္ခြင္ ….

အားလံုးေပါင္းစပ္လို ့

ေမြးဖြားလာမယ္ ့ ကဗ်ာနဲ ့

ဖြင့္ဟခ်င္ေပမယ့္

ေျပာျပခြင့္မရွိတဲ ့

ငါ့ႏႈတ္ခမ္းကို

ငါမုန္းတယ္ ………

                            စ်ာန္မင္း

အာရံု ဦး

ည၀တ္ဂ်ာကင္ကိုခၽြတ္

   ၿပီး ….

     မေန ့က လျပည့္မွာ လွန္းလိုက္တယ္။

မနက္ခင္း

   ျပဴတင္းေပါက္မွ သင္၀င္လာ

    ခြင့္မေတာင္းေလဘဲ

       ငါ ့မ်က္ႏွာမွာ ဖိတ္စင္ခဲ ့။

ေရာင္နီေတြကို ဇစ္ဖြင္ ့လိုက္ၿပီ

 ေကာင္းကင္

   သင္ကေတာ ့

    “၀” လံုးေရးသင္တုန္း ။      ။

                                                ေႏြသစ္ေသြး

ျမဴ

ေလ

  တိုက္

      လြင္ ့….

ဘယ္ဆီမ်ား ေရာက္ေနပါလိမ္ ့။

သူ ့

ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ

ေခၽြးစိုေနတာေတာင္ မသိရွာဘူူး

ဆိုညည္းေနရလို ့

အဲ ့ဒီအတိုင္းပါပဲ ….အေမ

 သူ

   ကၽြန္ေတာ္ကို စိတ္ဆိုးေနတယ္

  အေႏြးထည္ကို ၀တ္ဆင္ၿပီး

ေရွ  ့ကေနပဲ

ထြက္သြားေလရဲ့  ……..  ။    ။

                                                ေကာင္းသူ

မိုးေယာင္

ၿပိဳမလို၊ ငိုမလို

တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းဆို

ေျမာက္ေလအလာမွာ

လြင့္ေပ်ာက္ၿပိဳ ။      ။

ခ်စ္မလို၊ ႀကိဳက္မလို

တဖြဖြဆို

ဂုဏ္ေငြအလယ္မွာ

နစ္ျမဳပ္ၿမိဳ ။     ။

                         ဍယင္ေကာက္